Wiem, \u017ce mojego bloga czyta bardzo du\u017co by\u0142ych pracownik\u00f3w naszego DPSu i wszyscy pami\u0119taj\u0105 dobrze Antosia bo to barwna posta\u0107 i zwi\u0105zana z naszym Domem ponad 20 lat. Jak zacz\u0119\u0142am przychodzi\u0107 na Pobyt Dzienny do naszego DPSu to Anto\u015b ju\u017c by\u0142 jego mieszka\u0144cem. Poznali\u015bmy si\u0119 podczas gimnastyki zbiorowej. Ka\u017cde \u0107wiczenie, w\u00f3wczas, przychodzi\u0142o mu z trudem. Zamieszka\u0142 w naszym Domu po d\u0142ugim pobycie w szpitalu. Mia\u0142 depresj\u0119. Mia\u0142 j\u0105 dzi\u0119ki swoim przyjacio\u0142om. Strze\u017c mnie Panie Bo\u017ce od takich przyjaci\u00f3\u0142. Anto\u015b zawsze umia\u0142 robi\u0107 interesy biznesowe. Umia\u0142 pomna\u017ca\u0107 pieni\u0105dze ale te\u017c umia\u0142 si\u0119 nimi dzieli\u0107. Wbrew swojemu charakterowi pisma ( drobniutki maczek), kt\u00f3re raczej zapowiada sk\u0105pstwo, Anto\u015b lubi\u0142 okazywa\u0107 gest. By\u0142 szczodry wobec wszystkich. Ufa\u0142 ludziom i ta ufno\u015b\u0107 doprowadzi\u0142a Go do depresji. Zainteresowanie si\u0119 nim przez pi\u0119kn\u0105 kobiet\u0119, dla kt\u00f3rej straci\u0142 g\u0142ow\u0119, to pierwszy etap choroby a reszt\u0119 dokonali dwaj przyjaciele – wsp\u00f3lnicy od interes\u00f3w. Anto\u015b, jak na czasy PRLu by\u0142 jednym z niewielu ” prywaciarzy” mia\u0142 du\u017c\u0105 hurtowni\u0119 odzie\u017cy ochronnej i roboczej ze stu procentowym zbytem. Mia\u0142 te\u017c pi\u0119kne w\u0142asno\u015bciowe mieszkanie, jak na tamte czasy to rzadko\u015b\u0107. Szale\u0144czo zakochany przepisa\u0142 mieszkanie ( z jakiego\u015b powodu) na wybrank\u0119 swojego serca. Pewnego razu, po powrocie z d\u0142u\u017cszej delegacji, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie ma gdzie mieszka\u0107. Straci\u0142 i mi\u0142o\u015b\u0107 i mieszkanie. Trafi\u0142 do szpitala na d\u0142ugo, po powrocie ze szpitala nie mia\u0142 swojej hurtowni ani przyjaci\u00f3\u0142. I tak trafi\u0142 do DPSu. Przez te wszystkie lata s\u0105dzi\u0142 si\u0119 ze swoimi ” przyjaci\u00f3\u0142mi ” o zwrot maj\u0105tku. Maj\u0105tek wart kilka milion\u00f3w po 10 latach s\u0105dzenia si\u0119, zacz\u0105\u0142 by\u0107 sp\u0142acany po 1000 z\u0142. miesi\u0119cznie. Anto\u015b dobra\u0142 sobie takich adwokat\u00f3w kt\u00f3rzy jak wyw\u0105chali sta\u0142y doch\u00f3d to ani my\u015bleli ko\u0144czy\u0107 sprawy. Anto\u015b zabra\u0142 mnie ze sob\u0105 do swojego adwokata. Po pierwszej wizycie wiedzia\u0142am, \u017ce chodzenie do niego to strata czasu i pieni\u0119dzy. Specjalnie podpuszcza\u0142am go w rozmowie, a to o jego pi\u0119knych d\u0142oniach a to o wnuczce, facet rozp\u0142ywa\u0142 si\u0119 w rozmowie ze mn\u0105 i zapomnia\u0142, \u017ce obok siedzi Anto\u015b, kt\u00f3ry na dzie\u0144 dobry wp\u0142aci\u0142 1000 z\u0142. za porad\u0119. Anto\u015b p\u0142aci\u0142 chocia\u017c adwokat przy mnie t\u0142umaczy\u0142, \u017ce ju\u017c z g\u00f3ry ma op\u0142aconych kilka porad. Zawsze my\u015bla\u0142, \u017ce im wi\u0119cej komu\u015b da tym lepiej b\u0119dzie obs\u0142u\u017cony. Podobnie zachowywa\u0142 si\u0119 i w DPSie, wprawdzie nie dawa\u0142 pieni\u0119dzy ale obsypywa\u0142 czekoladami i owocami. Anto\u015b mia\u0142 te\u017c wady, tak jak ka\u017cdy z nas, jego g\u0142\u00f3wn\u0105 wad\u0105 by\u0142a nadwra\u017cliwo\u015b\u0107. Przez 20 lat naszej znajomo\u015bci to przez 10 lat by\u0142a bardzo serdeczna przyja\u017a\u0144 a przez pozosta\u0142e 10 lat by\u0142y ciche dni. Obra\u017ca\u0142 si\u0119 o byle co. N.p. przyni\u00f3s\u0142 mi do przeczytania pismo kt\u00f3re by\u0142o skierowane do dyrekcji, odm\u00f3wi\u0142am czytania poniewa\u017c nie by\u0142am w stanie przeczyta\u0107 tak drobniutkich liter i to na kilku stronach. T\u0142umaczy\u0142am mu – \u017ceby to by\u0142 druk to przez lup\u0119 przeczyta\u0142abym ale to jest odr\u0119czne pismo. Po takiej odpowiedzi mia\u0142am Antosia z g\u0142owy na rok. Jak zmar\u0142, to od miesi\u0105ca przechodzili\u015bmy ciche dni. Kt\u00f3rej\u015b niedzieli poprosi\u0142 \u017cebym natychmiast za\u0142atwi\u0142a mu olej lniany. Anto\u015b – m\u00f3wi\u0119, jakim cudem mam go wytrzasn\u0105\u0107, przecie\u017c jeste\u015bmy zamkni\u0119ci na kwarantannie. Jutro poprosz\u0119 kogo\u015b, ale dzisiaj nie da rady, Anto\u015b wychodz\u0105c ode mnie trzasn\u0105\u0142 drzwiami twierdz\u0105c, \u017ce jestem taka sama jak wszyscy. Na drugi dzie\u0144 jedna z pracownic przynios\u0142a \u00f3w olej i poprosi\u0142a mnie \u017cebym zanios\u0142a go Antosiowi, a Anto\u015b wyrzuci\u0142 mnie z pokoju wykrzykuj\u0105c, \u017ce dzisiaj to on oleju nie potrzebuje. I tak zacz\u0119\u0142y si\u0119 nasze ostatnie ciche dni. I ju\u017c naprawd\u0119 ostatnie. <\/p>\n\n\n\n
Anto\u015b, wszyscy ci kt\u00f3rzy Ciebie znali wiedz\u0105, \u017ce by\u0142e\u015b bardzo dobrym cz\u0142owiekiem, uczynnym, serdecznym i wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cym. B\u0119dzie nam Ciebie brakowa\u0142o. By\u0142e\u015b barwn\u0105 postaci\u0105 w\u015br\u00f3d szaro\u015bci naszego \u017cycia. Moje s\u0142owa potwierdzi wierszyk napisany przez Krysi\u0119 \u017b. w 2005r. <\/p>\n\n\n\n
Jest taki jeden najm\u0142odszy, us\u0142u\u017cny, kole\u017ce\u0144ski, uroczy najpi\u0119kniejsze ma oczy – Antoni. Kochaj\u0105 si\u0119 w nim wszystkie stare babcie bez wyj\u0105tku I z ko\u0144ca alfabetu i na pocz\u0105tku – Antoni. On wcale si\u0119 tym nie wzrusza, nie przejmuje, d\u017awiga ci\u0119\u017ckie zakupy, serce nadwyr\u0119\u017ca, nie pr\u00f3\u017cnuje, Twierdzi, \u017ce zawsze taki by\u0142 – uczynny, kochany, braciszkiem zwany.<\/p>\n\n\n\n
Do zobaczenia, czekaj na nas, przyjdziemy na pewno.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wiem, \u017ce mojego bloga czyta bardzo du\u017co by\u0142ych pracownik\u00f3w naszego DPSu i wszyscy pami\u0119taj\u0105 dobrze Antosia bo to barwna posta\u0107 i zwi\u0105zana z naszym Domem ponad 20 lat. Jak zacz\u0119\u0142am przychodzi\u0107 na Pobyt Dzienny do naszego DPSu to Anto\u015b ju\u017c by\u0142 jego mieszka\u0144cem. Poznali\u015bmy si\u0119 podczas gimnastyki zbiorowej. Ka\u017cde \u0107wiczenie, w\u00f3wczas, przychodzi\u0142o mu z trudem. … <\/p>\n