do mojego miasta w kt\u00f3rym prze\u017cy\u0142am 3\/4 wieku. Takie wyj\u015bcia nastrajaj\u0105 mnie melancholijnie, a jeszcze jak spotkam kogo\u015b, z kim w jaki\u015b spos\u00f3b by\u0142am zwi\u0105zana to wracam do DPSu z g\u0142ow\u0105 w chmurach. Tak si\u0119 w\u0142a\u015bnie zdarzy\u0142o jak kt\u00f3rego\u015b dnia przechodz\u0105c ulic\u0105 Warmi\u0144sk\u0105, z sentymentem patrzy\u0142am na ka\u017cdy dom a zagl\u0105daj\u0105c na niekt\u00f3re podw\u00f3rka to i nie jedn\u0105 \u0142ezk\u0119 uroni\u0142am. Nie by\u0142am w stanie opu\u015bci\u0107 tej ulicy, tu przecie\u017c dorasta\u0142am. To tu prze\u017cywa\u0142am i te dobre i te z\u0142e chwile. To tu dawa\u0142am pierwsze wyst\u0119py z kapel\u0105 podw\u00f3rkow\u0105 i dla widowni podw\u00f3rkowej. To tu organizowa\u0142am wy\u015bcigi biegaj\u0105c przez kwadrat ulic – Warmi\u0144ska, Mazurska, D\u0105browszczak\u00f3w ( w\u00f3wczas ulica Generalisimus Stalina ), Mickiewicza i zn\u00f3w Warmi\u0144ska. Bieg zaczyna\u0142 i ko\u0144czy\u0142 si\u0119 na naszym podw\u00f3rku. Do dzi\u015b mam pod sk\u00f3r\u0105 kolan wro\u015bni\u0119ty piasek. Ka\u017cdy zawodnik to ma, przecie\u017c biegaj\u0105c po ruchliwych ulicach, przewracali\u015bmy si\u0119 nagminnie. Na pokaleczone nogi sypali\u015bmy piasek \u017ceby zatamowa\u0107 krew. Jak krew przesta\u0142a lecie\u0107 to dopiero robili\u015bmy ok\u0142ady z krwawnika i babki lancetowatej. Bo\u017ce, ile wspomnie\u0144… Przysiad\u0142am na \u0142aweczce, na skwerku ko\u0142o ZUSu i uton\u0119\u0142am we wspomnieniach. Nagle us\u0142ysza\u0142am pi\u0119knie brzmi\u0105cy baryton – Nie wiele tu si\u0119 zmieni\u0142o… czy mog\u0119 si\u0119 dosi\u0105\u015b\u0107? Prosz\u0119, ale czy my si\u0119 znamy? Pan przedstawi\u0142 mi si\u0119… Bo\u017ce, to dopiero wspomnienia. Chodzili\u015bmy razem do podstaw\u00f3wki, do jednej klasy. To by\u0142y lata pi\u0119\u0107dziesi\u0105te, dok\u0142adnie rok 1952 – 1956, i od tamtej pory nie widzieli\u015bmy si\u0119. S\u0142yszeli\u015bmy co nieco o sobie, ja nawet czasem widzia\u0142am go w telewizji, przecie\u017c to filharmonik, graj\u0105cy przepi\u0119knie na tr\u0105bce – koncertmistrz. Czy on co\u015b o mnie wiedzia\u0142, nie wiem. Do klasy IV b do\u0142\u0105czy\u0142am jako nowa. Nie mia\u0142am \u017cadnych dylemat\u00f3w z byciem now\u0105, wprost przeciwnie, od razu poczu\u0142am si\u0119 jak u siebie. Chcia\u0142am jak najwi\u0119cej wiedzie\u0107 o swoich r\u00f3wie\u015bnikach tak wi\u0119c bacznie ich obserwowa\u0142am. Zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce Bogdan, to pan kt\u00f3ry si\u0119 dosiad\u0142, jest zawsze g\u0142odny i podkrada dzieciakom kanapki. A \u017ce w naszym domu czego jak czego ale jedzenia i to dobrego, nigdy nie brakowa\u0142o, zacz\u0119\u0142am zabiera\u0107 coraz wi\u0119cej kanapek do szko\u0142y i k\u0142a\u015b\u0107 je tak pod blatem \u0142awki, \u017ceby \u0142atwo je mo\u017cna by\u0142o wzi\u0105\u0107 nie zauwa\u017cenie. Jak zgin\u0119\u0142y, to w przeciwie\u0144stwie do innych kt\u00f3rzy robili larum na ca\u0142\u0105 klas\u0119, ja si\u0119 cieszy\u0142am. I tak bez s\u0142\u00f3w zaprzyja\u017anili\u015bmy si\u0119. W szkole w og\u00f3le ze sob\u0105 nie rozmawiali\u015bmy, chyba nie zamienili\u015bmy ani s\u0142owa przez wszystkie lata. Nawet nie wiedzia\u0142am, \u017ce Bogdan, chyba w ramach wdzi\u0119czno\u015bci, obserwowa\u0142 mnie po szkole. \u017ceby by\u0107 przy mnie w razie potrzeby. Wiedzia\u0142, \u017ce kilka razy w tygodniu, p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem biega\u0142am do babci Anastazji, czyli mamy mojego taty, kt\u00f3ra mieszka\u0142a na Star\u00f3wce. Kt\u00f3rego\u015b dnia, to by\u0142o jesieni\u0105 bo mimo i\u017c by\u0142a dopiero godzina 16 by\u0142o do\u015b\u0107 ciemno, zaczepi\u0142 mnie znacznie ode mnie starszy ch\u0142opiec i to w do\u015b\u0107 niegrzeczny spos\u00f3b. Chcia\u0142am si\u0119 od niego wyrwa\u0107 a nie udawa\u0142o mi si\u0119. Raptem ch\u0142opak mnie pu\u015bci\u0142 i z\u0142apa\u0142 si\u0119 za oczy. Odwr\u00f3ci\u0142am si\u0119 i zobaczy\u0142am Bogdana. Co to by\u0142o – spyta\u0142am. a Bogdan ze spokojem odpowiedzia\u0142, \u017ce sypn\u0105\u0142 mu piaskiem w oczy, ( to mia\u0142o miejsce na tym samym skwerku na kt\u00f3rym spotkali\u015bmy si\u0119 po siedemdziesi\u0119ciu latach). Wychodz\u0105c z domu sama, powinna\u015b zawsze mie\u0107 pod r\u0119k\u0105 gar\u015b\u0107 piasku. No\u015b jaki\u015b fartuszek z kieszeniami a w nich piasek. Obronisz si\u0119 zawsze. Zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce ty w samo obronie plujesz i to du\u017co, to jak po\u0142\u0105czysz to swoje plucie z piaskiem to obronisz si\u0119 zawsze. Mia\u0142 racj\u0119, w ten spos\u00f3b wysz\u0142am z opresji i to po latach. To moje obfite plucie by\u0142o objawem chorobowym po przyj\u0119ciu podw\u00f3jnej dawki szczepionki przeciw gru\u017aliczej – wzi\u0119\u0142am j\u0105 za siebie i za kole\u017cank\u0119, kt\u00f3ra panicznie si\u0119 ba\u0142a ig\u0142y. Zauwa\u017cy\u0142e\u015b, \u017ce my znaj\u0105c si\u0119 dziesi\u0105tki lat rozmawiamy ze sob\u0105 dopiero po raz drugi. Ale wspominamy siebie z wielkim sentymentem , mam nadziej\u0119 – odpowiedzia\u0142 Bogdan. Nie wiele zosta\u0142o przed nami lat ale wspomina\u0107 siebie b\u0119dziemy z mi\u0142o\u015bci\u0105 wspomnie\u0144 do ko\u0144ca swoich dni. Jak wida\u0107 nie zawsze potrzebne s\u0105 s\u0142owa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
do mojego miasta w kt\u00f3rym prze\u017cy\u0142am 3\/4 wieku. Takie wyj\u015bcia nastrajaj\u0105 mnie melancholijnie, a jeszcze jak spotkam kogo\u015b, z kim w jaki\u015b spos\u00f3b by\u0142am zwi\u0105zana to wracam do DPSu z g\u0142ow\u0105 w chmurach. Tak si\u0119 w\u0142a\u015bnie zdarzy\u0142o jak kt\u00f3rego\u015b dnia przechodz\u0105c ulic\u0105 Warmi\u0144sk\u0105, z sentymentem patrzy\u0142am na ka\u017cdy dom a zagl\u0105daj\u0105c na niekt\u00f3re podw\u00f3rka to … <\/p>\n