Ju\u017c my\u015bla\u0142am, \u017ce nie b\u0119d\u0119 mia\u0142a o czym pisa\u0107, jednak jak trafi\u0142 mi si\u0119 dzie\u0144 kiedy poczu\u0142am w sobie odrobin\u0119 wigoru, ( po przespaniu 12 godzin ) i w kt\u00f3rym to dniu krz\u0105ta\u0142am si\u0119 bezustannie i w tej krz\u0105taninie wysz\u0142am na korytarzowy spacer, ( w tym wzgl\u0119dzie ju\u017c nie wiele mog\u0119 ), to i temat si\u0119 znalaz\u0142. Chodz\u0105c naszym korytarzowym labiryntem czyta\u0142am wizyt\u00f3wki na drzwiach. Nagle jedno nazwisko przyku\u0142o moj\u0105 uwag\u0119. Postanowi\u0142am wej\u015b\u0107 i przywita\u0107 si\u0119 z pani\u0105 o tak pi\u0119knym nazwisku. Wchodz\u0105c tak w\u0142a\u015bnie powiedzia\u0142am, \u017ce po przeczytaniu tak pi\u0119knego nazwiska musia\u0142am pozna\u0107 osob\u0119 zw\u0142aszcza, \u017ce w swojej bardzo wczesnej m\u0142odo\u015bci zna\u0142am pana o tym nazwisku a pan \u00f3w jest bardzo mocno zwi\u0105zany z moim \u017cyciorysem. Pani, bardzo schorowana i z trudem m\u00f3wi\u0105ca spyta\u0142a – a jak brzmi pani nazwisko ? Powiedzia\u0142am. A owa pani na to – w m\u0142odo\u015bci zna\u0142am Danusi\u0119 o tym nazwisku, \u015bpiewaj\u0105c\u0105 Danusi\u0119. To musia\u0142am by\u0107 ja, nikt inny. A pan o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0142a\u015b to brat dziadka mojego m\u0119\u017ca – powiedzia\u0142a moja nowa znajoma. I zacz\u0119\u0142y si\u0119 opowiadania wspominaj\u0105ce m\u0142odo\u015b\u0107. Nasze rozmowy przerwa\u0142a wizyta c\u00f3rki pani u kt\u00f3rej by\u0142am. jak wychodzi\u0142am to us\u0142ysza\u0142am cichy g\u0142os – Danusiu, przychod\u017a do mnie. Oczywi\u015bcie, \u017ce przyjd\u0119. <\/p>\n\n\n\n
Jak ju\u017c pisa\u0142am Pan z lat mojej bardzo wczesnej m\u0142odo\u015bci, wr\u0119cz dzieci\u0144stwa, mocno wry\u0142 si\u0119 w m\u00f3j \u017cyciorys, ma w nim poczytne miejsce. Znajomo\u015b\u0107 z nim opisa\u0142am w swoich rodzinnych korzeniach a na blogu we wpisie zatytu\u0142owanym – wszyscy razem w Olsztynie. To by\u0142 rok 1953, mia\u0142am 12 lat i by\u0142am solistk\u0105 kapeli podw\u00f3rkowej. Co wiecz\u00f3r na naszym podw\u00f3rku rozbrzmiewa\u0142a muzyka i \u015bpiewy, kt\u00f3re us\u0142ysza\u0142 \u00f3w pan, id\u0105c ulic\u0105 Warmi\u0144sk\u0105 ze swoim przyjacielem i wsp\u00f3\u0142towarzyszem pracy na niwie kulturalnej. Ciekawo\u015b\u0107 przywiod\u0142a obu pan\u00f3w na nasz „koncert.” Od tej pory zainteresowanie moim g\u0142osem po\u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 z ich prac\u0105. To on zaprowadzi\u0142 mnie do Szko\u0142y Muzycznej, do Rozg\u0142o\u015bni Polskiego Radia i uczuli\u0142 moj\u0105 nauczycielk\u0119 \u015bpiewu \u017ceby dba\u0142a o rozw\u00f3j mojego g\u0142osu. To dzi\u0119ki niemu ju\u017c jako czternastolatka mia\u0142am koncert radiowy, kt\u00f3rego wys\u0142uchali niemal\u017ce wszyscy olsztyniacy bo by\u0142 nadawany przez megafony po kilka razy w ca\u0142ym naszym mie\u015bcie. Niestety p\u00f3\u017aniej nast\u0105pi\u0142a d\u0142ugoletnia przerwa w naszej wsp\u00f3\u0142pracy a spotkali\u015bmy si\u0119 ponownie w roku 1970. Pracowa\u0142am w\u00f3wczas w WDK a \u00f3w Pan ( mi\u0119dzy innymi ) przyczyni\u0142 si\u0119 do przyznani mi na Dzie\u0144 Dzia\u0142acza Kultury, nagrody Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego. To by\u0142 rok 1972.<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142oby na tyle z mi\u0142ych wspomnie\u0144 kt\u00f3re przywo\u0142a\u0142o spotkanie z now\u0105 znajom\u0105. Ju\u017c w pierwszym dniu naszego spotkania poskar\u017cy\u0142a mi si\u0119, \u017ce w \u017cyciu nie przypuszcza\u0142a, \u017ce w Domu Opieki, pomimo zapisania si\u0119 na wizyt\u0119 do lekarza na dzie\u0144 kiedy lekarz przyjmuje wizyta zostanie prze\u0142o\u017cona o tydzie\u0144. Nasz lekarz przyjmuje tylko we wtorki, a tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce we wtorek 24 wrze\u015bnia pan doktor mia\u0142 tak du\u017co pacjent\u00f3w, \u017ce wizyt\u0119 u pani prze\u0142o\u017cy\u0142 na za tydzie\u0144. Poniewa\u017c obieca\u0142am, \u017ce b\u0119d\u0119 przychodzi\u0142a do swojej nowej znajomej, tak wi\u0119c zgodnie z umow\u0105 na drugi dzie\u0144 wybra\u0142am si\u0119 do niej; i zn\u00f3w skarga – od d\u0142u\u017cszego czasu dzwoni przywo\u0142uj\u0105c pomocy i nikt do niej nie przychodzi. Jak zobaczy\u0142a mnie to zawo\u0142a\u0142a – Danusia, biegnij po piel\u0119gniark\u0119. Nie pyta\u0142am o nic tylko posz\u0142am ( bo ju\u017c dawno nie biegam ) po piel\u0119gniark\u0119, uprzedzaj\u0105c, \u017ce to potrwa poniewa\u017c b\u0119d\u0119 musia\u0142a jecha\u0107 dwiema windami i przej\u015b\u0107 dobrych kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w. A je\u015bli winda by\u0142aby zepsuta, co zdarza si\u0119 bardzo cz\u0119sto, to pom\u00f3c nie mog\u0142abym wcale. I w ten spos\u00f3b chcia\u0142abym zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na niedorzeczno\u015b\u0107 wykonywanej pracy przez siostr\u0119 prze\u0142o\u017con\u0105. Wszystko co dotyczy nas chorych podopiecznych zale\u017cy od ustale\u0144 prze\u0142o\u017conej. DZWONKI ALARMOWE – na og\u00f3\u0142 nie zdaj\u0105 egzaminu. Owszem zapala si\u0119 \u015bwiate\u0142ko w pokoju przed gabinetem piel\u0119gniarek ale w nim na og\u00f3\u0142 nikogo nie ma. Zapala si\u0119 te\u017c \u015bwiate\u0142ko nad drzwiami pokoju chorej ale i tu nie bardzo ono kogokolwiek interesuje – opiekunka obs\u0142uguje 40 pokoi i mo\u017ce by\u0107 wsz\u0119dzie i to w pokoju nie na korytarzu. Tak wi\u0119c skutecznie alarmowa\u0107 mog\u0105 tylko wsp\u00f3\u0142towarzysze niedoli. Jak poprawi\u0107 ten stan rzeczy wymaga pomy\u015blunku a tego ju\u017c od emerytowanej piel\u0119gniarki, czyli prze\u0142o\u017conej oczekiwa\u0107 nie mo\u017cna. Jej si\u0119 ju\u017c nie chce. Ona od lat bazuje wy\u0142\u0105cznie na swoich znajomo\u015bciach. A ponadto – jak mo\u017cna tak bardzo chor\u0105 osob\u0119 zakwaterowa\u0107 tak daleko od s\u0142u\u017cby zdrowia. Je\u015bli nawet piel\u0119gniarki, jakim\u015b cudem natychmiast podj\u0119\u0142y by interwencj\u0119, to od nich np. do pokoju pani o kt\u00f3rej mowa, jest daleka droga a i windy s\u0105 bardzo cz\u0119sto zepsute. Niejednokrotnie pisa\u0142am na swoim blogu o problemie przywo\u0142ywania pomocy do kt\u00f3rego\u015b z chorych. Pisa\u0142am o p. Irence kt\u00f3ra pomimo to, \u017ce mia\u0142a pok\u00f3j na tym samym pi\u0119trze co ca\u0142a nasza s\u0142u\u017cba zdrowia to szybciej dodzwoni\u0142a si\u0119 na numer 112. Pisa\u0142am nie dawno o p. Heniu kt\u00f3ry zniecierpliwiony przywo\u0142ywaniem piel\u0119gniarki zadzwoni\u0142 do domu swojej znajomej i ta w \u015brodku nocy, z drugiego ko\u0144ca miasta przyjecha\u0142a z pomoc\u0105. Ale czy kogo\u015b to obchodzi. Tu wszyscy cierpi\u0105, wszyscy czego\u015b chc\u0105 a osoba odpowiedzialna chce mie\u0107 \u015bwi\u0119ty spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
I to by\u0142oby na tyle – NARA !<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ju\u017c my\u015bla\u0142am, \u017ce nie b\u0119d\u0119 mia\u0142a o czym pisa\u0107, jednak jak trafi\u0142 mi si\u0119 dzie\u0144 kiedy poczu\u0142am w sobie odrobin\u0119 wigoru, ( po przespaniu 12 godzin ) i w kt\u00f3rym to dniu krz\u0105ta\u0142am si\u0119 bezustannie i w tej krz\u0105taninie wysz\u0142am na korytarzowy spacer, ( w tym wzgl\u0119dzie ju\u017c nie wiele mog\u0119 ), to i temat … <\/p>\n