\t\t\t\tWiem, \u017ce powinnam zacz\u0105\u0107 sw\u00f3j\u00a0 pami\u0119tnik od\u00a0 rodziny mojego taty, jako, \u017ce nawi\u0105za\u0142am\u00a0 do wczorajszej daty 11 listopada.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zaczn\u0119\u00a0 jednak od rodziny mojej mamy. Historia ta, mimo, \u017ce dzieje si\u0119 w tym samym czasie, jest nieco l\u017cejsza. Tak jak nieco l\u017cejsze by\u0142o w tym czasie \u017cycie w ma\u0142ym miasteczku\u00a0 od \u017cycia w mie\u015bcie\u00a0 – WILNO.\u00a0 Konkretnie, opowiadanie swoje rozpoczn\u0119 od babci Jadwigi ( mojej babci ) ze strony\u00a0 mamy.<\/p>\n
Jak babcia mia\u0142a 16 lat – czyli w roku 1901, podczas epidemii, zmarli jej rodzice – Anna i Maciej Kajrewiczowie – moi pradziadkowie. Byli do\u015b\u0107 zamo\u017cnymi \u00a0 gospodarzami, a wiadomo, \u017ce\u00a0 nikt z rodziny nie chcia\u0142by dzieli\u0107 si\u0119 maj\u0105tkiem, zw\u0142aszcza, \u017ce w przysz\u0142o\u015bci chodzi\u0142oby o kogo\u015b zupe\u0142nie obcego, czyli ewentualnego\u00a0 m\u0119\u017ca babci Jadwigi. Bracia babci zacz\u0119li traktowa\u0107 j\u0105 bardzo \u017ale po to \u017ceby mia\u0142a ich do\u015b\u0107 i wyprowadzi\u0142a si\u0119 z domu.\u00a0 Jadwinia, tak by\u0142a nazywana przez rodzic\u00f3w, mimo, \u017ce by\u0142a bardzo przez nich rozpieszczana, mia\u0142a\u00a0\u00a0 charakter. Kt\u00f3rego\u015b dnia o \u015bwicie, jak wszyscy jeszcze spali, z w\u0119ze\u0142kiem\u00a0 rzeczy osobistych,\u00a0 wyruszy\u0142a w drog\u0119. Serce p\u0119ka\u0142o z \u017calu i ze strachu – co teraz b\u0119dzie? W jednej chwili straci\u0142a ukochanych rodzic\u00f3w, dom i rodzin\u0119. Tak jak przez 16 lat czu\u0142a si\u0119 kochana, to teraz nikt ju\u017c jej nie kocha\u0142 – zosta\u0142a zupe\u0142nie sama. Trudno,\u00a0 ale i\u015b\u0107 trzeba. Nie zasz\u0142a daleko, do pierwszego miasteczka do OLKIENIK. A podr\u00f3\u017c swoj\u0105 rozpocz\u0119\u0142a z\u00a0 Zaprzekop\u00f3w, dzisiaj to przedmie\u015bcie Olkienik. Oczywi\u015bcie na Wile\u0144szczy\u017anie.\u00a0 W Olkienikach zatrzyma\u0142a si\u0119 w domu\u00a0 pierwszych ludzi jakich spotka\u0142a.<\/p>\n
OLKIENIKI – miasteczko sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z trzech cz\u0119\u015bci\u00a0 rozdzielonych lasami. Znane ju\u017c w staro\u017cytno\u015bci. W staro\u017cytnych dziejach Polski czytamy, \u017ce miasto le\u017cy na trakcie z Wilna do Krakowa. Ju\u017c za czas\u00f3w Zygmunta Starego by\u0142o miastem okaza\u0142ym. Go\u015bcili w nim kr\u00f3lowie polscy i nie tylko.\u00a0 Miasto by\u0142o starostwem, mia\u0142o dw\u00f3r kr\u00f3lewski i ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny ufundowany przez kr\u00f3low\u0105 Bon\u0119. W Olkienikach cz\u0119sto bywa\u0142 Zygmunt August syn Zygmunta Starego i kr\u00f3lowej Bony. Ka\u017cdy z kr\u00f3l\u00f3w wnosi\u0142 co\u015b od siebie dla tego miasta. Stefan Batory w 1581 r.\u00a0 rozbudowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142. Zygmunt III w 1632r. pomno\u017cy\u0142 znacznie fundusze probostwa. W Olkienikach w 1812 r. go\u015bci\u0142 Napoleon Bonaparte.\u00a0 Przyczyn\u0105 dbania o to miasto przez wszystkich w\u0142adc\u00f3w polskich by\u0142o jego po\u0142o\u017cenie.\u00a0 Miasto le\u017ca\u0142o na skraju Puszczy Prudnickiej i wszyscy kr\u00f3lowie ze swoimi go\u015b\u0107mi zje\u017cd\u017cali si\u0119 tu na polowania. Mieszczanie olkieniccy od zawsze m\u00f3wili w j\u0119zyku polskim a lud okoliczny\u00a0 po litewsku.\u00a0 Ju\u017c w 1606r. w miasteczku by\u0142o 30 uliczek, przy kt\u00f3rych mieszkali rzemie\u015blnicy. Rozw\u00f3j Olkienik poza po\u0142o\u017ceniem\u00a0 \u015bci\u015ble wi\u0105\u017ce si\u0119 z wyrobem broni palnej i z wydobywaniem rudy z okolicznych bagien, przerabianej na \u017celazo.\u00a0 Jeszcze przed przybyciem mojej babci do Olkienik\u00a0 w\u00a0 miasteczku by\u0142a fabryka tektury, du\u017ca smolarnia, szpital, przychodnia lekarska, garnizon kilkuset \u017co\u0142nierzy polskich\u00a0 i oczywi\u015bcie szko\u0142y – powszechne i gimnazjum. Nasi pradziadkowie, dziadkowie i rodzice przyszli na \u015bwiat kiedy Polski nie by\u0142o na mapach \u015bwiata. Polska by\u0142a w niewoli trzech zaborc\u00f3w : Prusak\u00f3w, Austriak\u00f3w i Rosjan.\u00a0 Wile\u0144szczyzna , wiadomo, by\u0142a pod zaborem rosyjskim. Jednak w Olkienikach wszystkie organizacje, po za szkoln\u0105, by\u0142y kierowane przez Polak\u00f3w.\u00a0 Polacy trzymali si\u0119 mocno razem i pomagali sobie jak mogli. Dlatego babcia spokojnie wesz\u0142a do obcego ale polskiego domu, wiedzia\u0142a, \u017ce \u017cadna krzywda j\u0105 tam nie spotka.\t\t<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wiem, \u017ce powinnam zacz\u0105\u0107 sw\u00f3j\u00a0 pami\u0119tnik od\u00a0 rodziny mojego taty, jako, \u017ce nawi\u0105za\u0142am\u00a0 do wczorajszej daty 11 listopada.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Zaczn\u0119\u00a0 jednak od rodziny mojej mamy. Historia ta, mimo, \u017ce dzieje si\u0119 w tym samym czasie, jest nieco l\u017cejsza. Tak jak nieco l\u017cejsze by\u0142o w tym czasie \u017cycie w ma\u0142ym miasteczku\u00a0 od \u017cycia w mie\u015bcie\u00a0 – WILNO.\u00a0 … <\/p>\n