Prababcia102

ROK 2000

Same puste kartki zostały po tobie, jakby cię  nie było, jakbyś przeszedł obok. Niczego  nie dałeś, nic mi nie zabrałeś dłonie ściskam mocno, chociaż puste obie.

Może to i dobrze, może to i lepiej, Radości nie było, smutku także nie. Ale takie życie coś czyni z człowiekiem, że serce zamiera i płakać wciąż chce.

Czytaj dalej „Część I, rozdział I”

– „Czy pani pisała ten pamiętnik dla siebie, czy dla kogoś?” Spytała terapeutka na zajęciach grupowych w Wariatkowie.

– „Dla kogoś, konkretnie dla Prezydenta Miasta. To takie pismo – skarga.

– Pismo  na kilkadziesiąt stron?

– Musiałam przecież przedstawić i siebie i sprawę.

– No i pomogło?

– Niby tak a jednak nie.

[whohit]Wstęp[/whohit]